Makijaż reklamowy kontra filmowy: te same umiejętności, zupełnie inne podejście

W reklamie jeden dzień zdjęciowy może wymagać czterech do sześciu kompletnych looków, każdy reprezentujący inny produkt, porę roku lub koncepcję, każdy fotografowany w skompresowanym oknie czasowym przed rozpoczęciem następnego looku. Tempo jest nieustępliwe, a pobłażliwość dla powolności minimalna — klient reklamowy, który zarezerwował modelkę na osiem godzin i studio na dwanaście, ma strukturę finansową, która nie daje się wygiąć. Pracowałam na sesjach komercyjnych, gdzie jednocześnie zarządzałam zmianą looku aktora, briefowałam asystentkę o wymaganiach następnego looku i przeglądałam polaroidową referencję z dyrektorem artystycznym. Wymagania dotyczące multitaskingu w reklamie nie mają sobie równych w tym, do czego przygotowuje film, i wymagają specyficznego rodzaju mentalnej organizacji: zdolności do trzymania wielu looków w równoległych stanach rozwoju w umyśle, bez mylenia ich szczegółów i wymagań. Film działa na zupełnie innej logice czasowej. Look postaci jest ustalany w testach preprodycyjnych, zatwierdzany przez formalny proces, a następnie utrzymywany stałym — czasami przez tygodnie lub miesiące zdjęć — podczas gdy narracja się wokół niego rozwijana. Umiejętnością w filmie nie jest szybkość wykonania, lecz precyzja replikacji. Za każdym razem, gdy nakładasz look, próbujesz dokładnie dopasować to, co było wczoraj, trzy tygodnie temu, lub na zupełnie innym planie w innym kraju, w innych warunkach oświetleniowych. Psychologiczne wymaganie jest odwrotnością reklamy: zamiast płynności przez wiele jednoczesnych wariantów potrzebujesz niemal obsesyjnej wierności jednej ustalonej wersji. Pracowałam z artystkami, które są wyjątkowe w reklamie, ale zmagają się z długimi produkcjami filmowymi, ponieważ ich instynktem jest zawsze ulepszanie i dopracowywanie looku, gdy rzeczywistym wymaganiem jest jego odtworzenie. Ten impuls do ulepszania jest zasobem w reklamie; jest odpowiedzialnością w pracy nad ciągłością filmową. Hierarchia klientów w reklamie i filmie jest strukturalnie różna, a jej niezrozumienie jest źródłem prawdziwych tarć dla artystek, które przechodzą między dwiema dyscyplinami bez rekalibracji. W filmie reżyser jest twórczą władzą dla wyglądu filmu, w tym włosów i makijażu. Szefowie działów — w tym ja, jako Key MUA — raportują twórczo w górę do reżysera, a znaczące zmiany w zatwierdzonych lookach wymagają zgody reżysera. W reklamie twórcza władza jest rozdzielona przez bardziej złożony trójkąt klientów: dyrektor kreatywny agencji reklamowej definiuje koncepcję, zespół marketingowy marki ma prawa zatwierdzania sposobu prezentacji ich produktu, a reżyser reklamy wykonuje w tych ramach. Na planie reklamowym mogę otrzymywać jednoczesne uwagi od dyrektora artystycznego, przedstawiciela marki i fotografa dotyczące tego samego looku, przy czym te uwagi odzwierciedlają różne priorytety twórcze, które nie zawsze są zbieżne. Poruszanie się w tym bez tworzenia konfliktu między klientami wymaga specyficznego rodzaju dyplomatycznej płynności, której filmowa hierarchia po prostu nie wymaga. Rola retuszu zmienia to, za co jesteś odpowiedzialna w reklamie versus filmie, w sposób, który fundamentalnie zmienia to, co musisz nakładać. W reklamie, szczególnie w reklamie beauty i kosmetycznej, ostateczny obraz będzie zazwyczaj retuszowany — czasami w znacznym stopniu — zanim pojawi się w jakiejkolwiek publikacji lub kampanii. Nie oznacza to, że makijaż na planie jest mniej ważny; oznacza, że praca jest podzielona między to, co tworzy makijaż, a to, co udoskonala postprodukcja. W praktyce oznacza to, że artystka reklamowa pracująca nad kampanią pielęgnacyjną musi rozumieć, co retuszujący może, a czego nie może naprawić: podkład, który jest lekko zbyt ciepły w tonie, da się skorygować w postprodukcji; aplikacja z widoczną teksturą od zbyt grubego nałożenia jest znacznie trudniejsza do naprawienia bez sztucznego wyglądu efektu. Makijaż musi być poprawny pod względem struktury i proporcji, nawet jeśli kolor można przesunąć. Film nie ma prawie żadnej z tych możliwości. To, co kamera widzi, to w zasadzie to, co widz widzi. Między zdjęciami a ekranem nie ma fazy retuszu. Makijaż musi działać kompletnie i poprawnie w dniu, kiedy jest nakładany. Realia budżetowe między reklamą a filmem różnią się w sposób wpływający na dobór produktów, obsadzenie stanowisk i warunki pracy. Duża kampania reklamowa kosmetyków ma dzienny budżet beauty, który może być wielokrotnością porównywalnej stawki dnia fabularnego — wizualna produkcja jednego dnia reklamowego ma bezpośrednią wartość komercyjną dla klienta i ta wartość jest odzwierciedlona w tym, co są skłonni wydać. Budżety filmowe są zazwyczaj bardziej ograniczone dziennie dla działu charakteryzacji, ale obejmują dłuższe okresy i angażują głębsze budowanie relacji z ekipą twórczą. Umiejętności, które przenoszą się czysto między dwiema dyscyplinami, to fundamentalne: teoria koloru, przygotowanie skóry, wiedza o protezach, biegłość techniczna w produktach. To, czego trzeba się nauczyć na nowo, lub przynajmniej świadomie zrekalibrować przy przejściu z jednej dyscypliny do drugiej, to tempo, struktura relacji z klientem i definicja tego, jak wygląda pomyślny wynik danego dnia. Regularnie przechodzę między reklamą a filmem i odkrywam, że każda dyscyplina rekalibruje umiejętności, które inaczej pozostałyby nieużywane — dyscyplina szybkości reklamy zapobiega temu, by moja praca filmowa stała się zbyt drobiazgowa; wymaganie precyzji w filmie utrzymuje moją pracę reklamową zakorzenioną w rzemiośle, a nie tylko w szybkości.